آهنگ‌ها و آلبوم‌های شهاب مظفری

جای ناخنام رو دیوار
تو رو نقاشی کشید
بشکنه پایی که هیچ وقت
به گرد پاهات نرسید
شب که میشه دو برابر
نفسم میره برات
خوش به حالت که میدونی
یکی میمیره برات
خب حالا که چی
بگو من چیکار کنم
با یه بغض سنگین
آخه من کجا
و این عاشقی کجا
کار خدا رو ببین
هی واسه آبروداری
خنده روی لبام
هی تو که رفتی
توقعی نیست از خاطره هام
چیزی باقی نمونده
که از خدا چیزی بخوام
هی واسه آبروداری
خنده روی لبام
هی تو که رفتی
توقعی نیست از خاطره هام
چیزی باقی نمونده
که از خدا چیزی بخوام
تو نباشی
پنجره بسته بمونه بهتره
دوست ندارم بوی عطرت
از سر خونه بپره
کاش میشد یه جور بشه
یه شب یهو وا بشه
من میمیرم واسه این
اومدنای بی خبر
لحظه به لحظه من
یعنی از تو شکنجه شدن
از الان تا ابد
دیگه درد تو رو دارم
وای به خاطره هات
به غمایی که داره میاد
دیگه توی اتاقمون
پامو نمیذارم
هی واسه آبروداری
خنده روی لبام
هی تو که رفتی
توقعی نیست از خاطره هام
چیزی باقی نمونده
که از خدا چیزی بخوام

با جهان من چه کردی
جز تو در این خانه نیست
آنکه تنهایی دو فنجان چای ریخت
دیوانه نیست
هر شب این تکرار بی فرجام
و من با دردسر
آخر این شب نشینی
جز من و ویرانه نیست
با عبور از ذهن من
دل را به آتش میکشی
دیگر این شمع خمیده
لایق پروانه نیست
جان مجنون در هوای لیلی اش
بی تاب بود
جان اگر بر کف نباشی
عاشقی جانانه نیست
با جهان من چه کردی
جز تو در این خانه نیست
آنکه تنهایی دو فنجان چای ریخت
دیوانه نیست
هر شب این تکرار بی فرجام
و من با دردسر
آخر این شب نشینی
جز من و ویرانه نیست
من فدای چشم معصومت
بیا جان در رهت میدهم
چون عاشقت با قلب تو
بیگانه نیست
یک شبی را آرزو کردم
تو با دستان گرم باشی
و من باشم و آن می
که در پیمانه نیست
مزه کردم در نبودت
بار دیگر مرگ را
خوش تر از این جان سپردن
در من دیوانه نیست
جان مجنون در هوای لیلی اش
بی تاب بود
جان اگر بر کف نباشی
عاشقی جانانه نیست

وقتی عطرت نمیمونه رو لباسم
بذار بقیه روزامو بپاشم
تا میاد یکم درست شه همه چی
بد میشه بازم
کول بارم دلم خونه به دوشم
دیگه چه فرقی داره هرچی بپوشم
حوصلم سر میره
بس تو چی میگی در گوشم
میگی برعکس همیشه
میتونم قید تو درجا بزنم
من بمونم و حال بدم
و آدم بی رحم
بی تو میمیرم
تو چجوری میتونی
دل بدی به دل بکنی
حرفای بی ربط بگی
بگی وصله ناجورم
ولی آدم بی رحم
بی تو میمیرم
تو به هر راهی بری
باز تهشم من
تو رو نشناختم تا آخرشم من
تو رو میشناسه دوتا دست حریصم
دل من تنگ میشه واسه تو عزیزم
مثل شلاق زمستون توی بادی
منو آخر میکشه عشق زیادی
جلوی چشممی خیلی ولی دوری
میگی آروم بگیرم آخه چه جوری

رفت
خنده از روی لبام رفت
رفت
همه آرزوهام رفت
رفت
عشق از توی نگام رفت
رفت
چشمام خیره رو به سقف
رفت
دیوارا باهام میزنن حرف
رفت
نفسم رفت
رفت
ازش نموند یه رد پا
رفت
من موندم و این سایه ها
رفت
گرفتن جاشو نامردا

توجه نکردی به تنهاییامو
ندیدی چه ترسی نشست تو نگامو
مدارا نکردی با دلتنگیامو
فقط خواستی باشی به جای خدامو
به جای خدامو
با هر رد پایی که اندازه رد پای کفشته راه میامو
جلو هرکی چشماش شبیه خودت میشه کوتاه میامو
نموندی باهامو
خزونم که از زور تنهاییام
میخوام مثل پیچک بپیچی به پام
تو دردی من اینو میفهمم ولی
بگو جز تو درمونو از کی بخوام
تو بارونی کهنه کنج خونه
که خیلی چیزا از دل من میدونه
چه آغوش گرمی چه پاییز سردی
چقدر فکر میکردم یه روز برمیگردی
تو داروغه شهر تنهاییامی
دروغ قشنگ توی خنده هامی
خیال میکنی رفتی اما تو هستی
خیال کن هنوز شونه گریه هامی
خزونم که از زور تنهاییام
میخوام مثل پیچک بپیچی به پام
تو دردی من اینو میفهمم ولی
بگو جز تو درمونو از کی بخوام
تو بارونی کهنه کنج خونه
که خیلی چیزا از دل من میدونه
چه آغوش گرمی چه پاییز سردی
چقدر فکر میکردم یه روز برمیگردی