برچسب: آهنگ پاپ سنتی آرمان گرشاسبی

در هوای سحر
حال و هوای دگر است
هرچه دارم همه
حال و هوای سحر است
سر بی تو سر نیست
گذر در ظلمات
نفس بی تو نفس نیست
هوا و هوس است
جای دل آه و تشویش است
مهر تو در سینه رواست
جای خون عشق تو
در جان و تنم
می روم بی دل و بی یار
و یقین میدانم
که من بی دل و بی یار
نمانم
خاک من زنده
به تاثیر هوای لبت است
سازگاری نکنم
آب و هوای دگر است
در هوای سحر
حال و هوای دگر است
هرچه دارم همه
حال و هوای سحر است

تو کردی مرا عاقبت رسوا
مست و بی پروا
تو کردی مرا عاشق این شیدا
و فارغ از دنیا
تو کردی مرا عاقبت رسوا
مست و بی پروا
تو کردی من مجنون
چون خاک راهی
غباری در شام سیاهی
من مجنون
چون خاک راهی
غباری در شام سیاهی
اگر مهری میرخشد
اگر ماهی تابد
اگر هستی
با یادت هستی
اگر مهری میرخشد
اگر ماهی تابد
اگر هستی
با یادت هستی
من مجنون
چون خاک راهی
غباری در شام سیاهی

نای عشقم تشنه لبهای تو
خاموشم دور از تو و آوای تو
نای عشقم تشنه لبهای تو
لبهای تو
همچو باران از نشیب دره ها
میگریزم میگریزم
خسته در صحرای تو
صحرای تو
میگریزم خسته در صحرای تو
صحرای تو
مستم از یک لحظه دیدارت هنوز
هنوز
وه چه مستی هاست در صهبای تو
صهبای تو
همچو باران از نشیب دره ها
میگریزم خسته در صحرای تو
صحرای تو
مستم از یک لحظه دیدارت هنوز
هنوز
وه چه مستی هاست در صهبای تو
صهبای تو
صهبای تو

منم آن شهری که از یادش رفته کسی را ندارد
دلش میخواهد برقصد سرمست ولی نا ندارد
دارد کابوس رفتن مرا
این تنها بودن مرا
شکنجه میدهد ولی نمیکشد
من از شب های بی پنجره
آواز بی خاطره
شکنجه میشوم
شکنجه میشوم
منم آن شهری که یادش رفته کسی را ندارد
دلش میخواهد برقصد سرمست ولی نا ندارد
دلم را شکستند به دور از نظرها
درختم که رفتم به جشن تبرها
دارد کابوس رفتن مرا
این تنها بودن مرا
شکنجه میدهد ولی نمیکشد
من از شب های بی پنجره
آواز بی خاطره
شکنجه میشوم
شکنجه میشوم

غرق غربتم لحظه لحظه هر دقیقه ای
که بی تو طی شود خسارت است
اگرچه خانه در اسارت است
بمیرم که بی من چه جوری کشیدی
به چشمت چه دیدی
برمیگردم کمی بمان برمیگردم
حتی زخمی و نیمه جان برمیگردم
حتی اگر فرشته ات اهریمن شد
از دستش سرنوشت ما پوسیدن شد
بمیرم که بی من چه جوری کشیدی
به چشمت چه دیدی چه زهری چشیدی
من اقیانوس رنج و کوه دردم
اگر دیگر به سویت برنگردم
ببین روز و شبم یک قصه دارد
از تو دورم من بی نورم
برمیگردم کمی بمان برمیگردم
حتی زخمی و نیمه جان برمیگردم
حتی اگر فرشته ات اهریمن شد
از دستش سرنوشت ما پوسیدن شد
برمیگردم کمی بمان برمیگردم
حتی زخمی و نیمه جان برمیگردم
حتی اگر فرشته ات اهریمن شد
از دستش سرنوشت ما پوسیدن شد

در کنارت
زمستان توانی ندارد
آسمان را
بگو برف باطل نبارد
سرنوشت
در نگاهت
هر لحظه با من
رو به رو بود
من آوارگی را
به جانم خریدم
که فارغ بمیرم
مبادا که در حبس
دنیای دیوانه
منزل بگیرم
نترسم من از غرش
این زمستان
چالاک و باقی
من از تن گذشتم
من از جان گذشتم
که روحی پذیرم
سرنوشت
در نگاهت
هر لحظه با تو
رو به رو بود