برچسب: Amir Abbas Golab

باید ببخشمت
قلبم ولی منو یاری نمیکنه
هی بغض میکنم
اشکام ولی برام کاری نمیکنه
از بغض تو صدام
با اینکه خسته ام
باید ببخشمت
باید از این روزام صد سال بگذره
شاید ببخشم
شاید ببخشم
زخم زبونی که افتاده رو صدام
هیچ اتفاقی نیست
خیلی عوض شدم
از مهربونیام اصلا سراغی نیست
هر کاری میکنم
حرفاتو هیچی از یادم نمیبره
هنوز تو رویاهام
هم رنگ چشماته چشمای دخترم
من تا قیامتم
حتی ببخشمت
از یاد نمیبرم

تو اگر دست نجنبانی
دلم پیر شود
طفل نوپای غزل
باز زمین گیر شود
بی قرارم که به دست آورمت
من یا نه
ترسم از دست بری
و تا ابد دیر شود
همه تقدیر جهان
بی تو نمیارزد هیچ
جز نگاه تو
نگاهی که نمیارزد هیچ
اندکی فرصت شادی
که در این دنیا هست
بی تو این شادی و غم ها
و جهان یک جا هیچ
بانو جان
فرفری موی غزل ساز منی
بانو جان
عشق خاموش غزل های منی
بانو جان
تو از این حال دلم بی خبری
بانو جان
جز دل من به کسی دل ندهی
دلم انگار تمایل
دست تو را میخواهد
این همه حس
فقط آواز تو را میخواهد
بانو جان
فرفری موی غزل ساز منی
بانو جان
عشق خاموش غزل های منی

این یه جاده بدون مقصده
من به جایی نرسیدم از عشق
جز خودم که بی قرار خودمم
کی میدونه چی کشیدم از عشق
دل منی عمره که زخمی اعتمادتم
دوست دارم از این به بعد از تو مراقبت کنم
دیگه بسه دلم شکستن و بذار کنار
تو میتونی دل ببندی ولی من غلط کنم
این روزا که حالم خوبه حالم با خودم
نگران من نباشین اگه عاشق نشدم
نگران من نباشین اگه پاییزه دلم
اگه دیدین مثل برگا داره میریزه دلم
انگار آسمون صدای دل تنهای منه
دونه دونه های بارون مثل اشکای منه
گوشه دنج اتاقم بعد از این جای منه
هرچی ابری این روزا مهمون چشمای منه
من دلم بارون میخواد
یه شب آروم میخوام
خدا هم نگام کنه
از اون بالا منو آروم بباره
من اصلا عاشق نمیشم
یه آدم کامل نمیشم
من همون روانیم که
واسه کسی عاقل نمیشم
من قراره بعد از این
بگذرم از حال بدم
من از امشب با همه
جز خودم به هم زدم

گشنه و تشنه و زخمی
پشت هم تحریم و تحریم
ما هنوزم بعد سی سال
وسط ابوقریبیم
ما هنوزم زیر آتیش
پای این خاکیم و هستیم
ما هنوزم با همین زخم
پای این پرچم نشستیم
تنگه ابوقریب
قصه مردای مرده
قصه اونایی که رفتن
تا وطن زنده بمونه
تنگه ابوقریب
قصه مردای مرده
قصه اونایی که رفتن
تا وطن زنده بمونه

حس و حالم خوش نیست
همه چی داغونه
یکی باید باشه
تو رو برگردونه
گم و گورم دورم
گیج و ویجم خستم
بس که پای پلکمو
به دل در بستم
پشت سر ویرونه
رو به رو دیواره
داره از ابر سیاه
دردسر میباره
دل مغرور اما
دست و پا نمیزنه
سنگ از آسمون بیاد
صخره جا نمیزنه
چشماتو به روم نبند
خدا چشمش بازه
زندگی با گره هاش
آدمو میسازه
هر کی دل ببره
از رو زمین قد میکشه
هر کی آسمونیه
لایق ستایشه
اگه رفتن نرسیدن
توی تقدیر منه
جرم بی بخشش من
اگه عاشق شدنه
چشماتو به روم نبند
خدا چشمش بازه
زندگی با گره هاش
آدمو میسازه